Dokter-John

Dokter John

Aaaargh! Ik wil op mijn eten kauwen, maar bij elke hap schiet er een steek door mijn gebit alsof er iemand met een scherp mes in mijn tandvlees zit te purken. Het is weer zover. Ze hebben vandaag de brackets weer aangedraaid. Wat een ellende om die tanden recht te krijgen! Ik prak mijn eten wat fijner zodat ik niet zo veel hoef te kauwen, maar als ik zie hoe mijn eten er daarna uitziet vergaat spontaan mijn eetlust. Dan maar weer ontbijtdrank. Rotbeugel!

Gelukkig is dit inmiddels al meer dan 15 jaar geleden, maar oh jee wat heb ik een beugelterreur meegemaakt in mijn jeugd. Net als veel leeftijdsgenootjes had ik last van wat scheve tanden en omdat ik geboren ben met een open gehemelte stonden mijn tanden nog nét ietsje schever. Ja, verschil moet er wezen he! Ik kwam voor mijn beugelperiode dan ook terecht in het Radboudziekenhuis in Nijmegen. Bepaald geen straf, want daar lopen verschrikkelijk knappe dokters en co-assistenten rond. Ik stelde mijzelf dan ook graag ter beschikking aan de wetenschap.

Zo was daar Dokter John. Een jonge Amerikaanse zaal arts. Tandheelkundige (wellicht kaakchirurg) slash orthodontist in spé die zich over mijn weelderige gebit mocht buigen. God, wat rook die man lekker! De voorpret begon eigenlijk thuis al, want ik woonde een vol uur rijden van Nijmegen af en mijn moeder kon niet altijd mee. Nu wilde een vrijgezelle vriendin van haar wel graag met mij mee, want ook zij had gehoord over Dokter John. In de auto hadden we het er dan al over hoe het leven met dokter John zou zijn. Villaatje, bubbelbad, champagne in de koelkast en elke dag roomservice, op bed. In de wachtkamer keken we met glinsterende ogen naar de glazen deur om een stiekeme glimp op te vangen van een langslopende Dokter John. In zijn mooie, aansluitende witte jas. Gelukkig zaten mijn brackets stevig vast anders had ik ze eruit gekwijld!

Eenmaal aan de beurt en op de ‘beugelstoel’ was het wachten totdat Dokter John langskwam. Hij controleerde het werk van de orthodontie studenten altijd aan het einde. Ik werd dus eerst behandeld door een totaal niet interessante, doch aardige vrouwelijke orthodontie studente. Die vooral haar best deed om mijn beugel zo strak mogelijk aan te spannen en daarna heel lieflijk te vragen: ‘Welke kleur elastiekjes wil je er dit keer op?’ En voordat ik chagrijnig kon antwoorden dat me dat geen moer uitmaakte, omdat die rotdingen toch wel verkleurden van alle illegale cola die ik naar binnen goot, kwam daar Dokter John aan. Dus ik antwoorde snel en met hartjes in mijn ogen: ‘Doe maar rood, de kleur van de liefde!’

‘Hi Femke, how are you doing?’ Ja daar was mijn Dokter John. Met zijn donkere, stralende ogen keek hij me vrolijk als altijd aan. Ik trok mijn liefste glimlach en ondanks de niet flatterende beugel zei ik zo sexy mogelijk: ’Hi Dokter John, how are YOU doing?’ Dokter John sprak geen Nederlands, maar dat was voor mij geen probleem. De taal van de liefde is universeel toch? En daarnaast was Engels ook gewoon altijd al mijn beste vak geweest. We spraken over ditjes en datjes en ondertussen speurde ik de handen van Dokter John af. Op zoek naar een potentieel bewijs van vrouwelijke aandacht.

Soms had Dokter John een niet zo leuke mededeling. Dan moest er iets aan het littekenweefsel in mijn kaak geopereerd worden door een kaakchirurg om verder te kunnen met mijn beugel. Dan zei Dokter John tegen de orthodontie studente: ‘She is not going to like it!’ Ik keek verschrikt op. Wát ga ik niet leuk vinden? Heeft hij een vriendin? Baby, don’t you break my heart slow! Maar nadat de studente mij de Nederlandse vertaling gaf van de vaktermen waar Dokter John mee strooide en die mij net iets te snel gingen zuchtte ik opgelucht. Ooooh een kleine kaakoperatie! Dat is niks. Ik was al bang dat Dokter John me ging verlaten voor een andere vrouw!

Gerustgesteld nam ik dan weer afscheid van Dokter John. Die op weg ging naar zijn volgende beugelpatiëntje. Ook een blond meisje,  met een rokje aan en nét iets teveel make -up op. Ik gaf haar  een vuile blik. Zij had het natuurlijk ook gemunt op Dokter John! Don’t you mess with my man!

Mijn beugelperiode was dus eigenlijk helemaal niet zo rot. Op het vervelende kauwen na als de brackets weer eens aangespannen waren. Maar elke keer als ik nog eens aan die pijn terugdenk, dan denk ik ook weer aan Dokter John.

Forever thine, Forever mine, Forever us…

Lots of love,

Femke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *